Rekuperator to stosunkowo nowy termin. Coraz częściej można go usłyszeć na placu budowy, gdzie powstają nowe budynki mieszkalne bądź użytkowe. Oznacza on centralę wentylacyjną nawiewno-wywiewną, umożliwiającą wymianę ciepła. W ścisłym tego słowa znaczeniu stanowi on nazwę dla zaledwie jednego z elementów tego systemu wentylacyjnego odpowiedzialnego za wymianę ciepła. Na Zachodzie system ten jest już powszechnie stosowany ze względu na swoją innowacyjność i duże możliwości.
Rekuperator, rozumiany jako cały układ wentylacyjny, jest swego rodzaju uzupełnieniem nowoczesnych technologii stosowanych w budownictwie. Chodzi tu o niesamowicie szczelne okna, materiały do ocieplania, konstrukcje murów, które właściwie wcale nie przepuszczają powietrza. Chociaż zapobiega to uciekaniu ciepłego powietrza z pomieszczeń, co zwłaszcza w zimie oznacza oszczędności w ogrzewaniu, nie jest do końca dobre. Brak wymiany powietrza sprzyja rozwijaniu się w domu grzybów i pleśni. Doprowadza również do tego, że w pomieszczeniach panuje niemiła, duszna atmosfera. Rekuperator zapewnia wymianę powietrza przy jednoczesnym zachowywaniu ciepła wewnątrz budynku.
Rekuperator do normalnego funkcjonowania wymaga istnienia w danym budynku kanałów wentylacyjnych dostarczających i usuwających powietrze z poszczególnych pomieszczeń. Już teraz konstruktorzy i architekci rezygnują w swoich projektach z tradycyjnej wentylacji grawitacyjnej na rzecz rekuperatorów. Instalacja systemu wentylacyjnego pod rekuperator nie jest wcale droższa niż zamontowanie klasycznych kanałów wentylacji.
Centrala wentylacyjna z wbudowanym rekuperatorem standardowo wyposażona jest w jedną parę wentylatorów. Jeden z nich ma za zadanie zasysać powietrze z zewnątrz do wnętrza budynku, drugi powoduje przepływ powietrza w odwrotnym kierunku – od wnętrza na zewnątrz. Instalacją taką kieruje specjalny włącznik znajdujący się przeważnie w centralnej części budynku. W tak zwanych inteligentnych domach system ten może być sterowany również poprzez komputer.
